Toespraak van Sandra

 

 

Lieve Pa, lieve Ma (familie, vrienden),

 

Als onbekende mensen mij vragen ‘hoe zit het eigenlijk met jouw ouders?’ dan zeg ik steevast: ‘ze leven allebei nog, en ze zijn nog met elkaar getrouwd’. Voor mensen van mijn generatie is dat een bijzonderheid. Dat jullie allebei nog leven, ervaar ik als een groot goed. En dat jullie nog getrouwd zijn ook. Daar wil ik vandaag graag met jullie bij stilstaan.

 

‘Ze leven allebei nog’

Jullie zijn dit jaar allebei 75 geworden (Ma) of gaan dit nog worden (Pa). Hoe dan ook was dit de aanleiding voor een feestje. Het bereiken van de 75-jarige leeftijd is misschien geen verdienste op zich. Gewoon een kwestie van blijven ademhalen en een beetje goed voor je lijf zorgen. Maar het is allerminst vanzelfsprekend. Toen ik vorig jaar zomer op het eind van onze vakantie in Noorwegen het bericht kreeg dat Ma aan de hartmonitor lag, schrok ik me rot. Hoewel Pa zich uitputte om Youetta en mij ervan te overtuigen dat het niet levensbedreigend was, dacht ik alleen maar: ‘ze kunnen me nog meer vertellen, ik moet naar mijn moeder toe’. Toen realiseerde ik mij voor het eerst hoe bijzonder het is dat jullie allebei nog leven. 

 

75 worden is niet vanzelfsprekend. Youetta en ik hadden dit jaar het plan opgevat om Pa en Ma eens duur mee uit eten te nemen bij een biologisch restaurant bij ons in de Betuwe. Tot drie keer toe heb ik het restaurant moeten bellen dat we niet kwamen. De eerste keer vanwege Youetta’s hernia. (Eerlijk is eerlijk, dat lag niet aan jullie). De tweede keer omdat Pa niet lekker was geworden vanwege een of ander hapje dat hij op een of andere bruiloft had gegeten. En de derde keer omdat zijn broer Jan uit Canada was overleden. Tot twee keer toe reisde Pa dit jaar af naar zijn familie overzee en het hele gebeuren heeft hem diep getroffen. Het gaf verdriet, maar zorgde ook voor een hernieuwde kennismaking met zijn Canadese nichten. En wij zijn dan ook heel blij dat Jan’s vrouw Dely en hun dochter Elsa vanavond hier zijn.

 

‘En ze zijn nog met elkaar getrouwd’

Velen van dit gezelschap weten wellicht niet dat Hans en Ali volgend jaar 50 jaar met elkaar zijn getrouwd. Ik heb geen idee of er weer een feest gaat komen en dat mogen ze lekker zelf beslissen. Maar vooruitlopend daarop wil ik er toch even de aandacht op vestigen. Vijftig jaar lief en leed met elkaar delen is geen kattenpis.

 

Ali en Hans leerden elkaar kennen bij de jongerenweekenden van de Vergadering der Gelovigen. Er zijn hier nog een paar stellen aanwezig die elkaar daar hebben leren kennen, dus je zou kunnen zeggen dat het een goede ontmoetingsplek was waar stabiele relaties ontstonden.

 

Foto’s uit die tijd laten vrolijke meisjes zien in jaren vijftig jurkjes en jongens met kuiven. Jawel, Hans had in die tijd een flinke blonde kuif. En Ali had haar gitzwarte haren in een knotje opgestoken. Hij uit Den Haag, zij uit Wageningen. Hoe de vonk precies oversloeg kan ik jullie niet vertellen, dat weten zij alleen. In het begin werden er lange vurige brieven geschreven, dat kan niet anders met twee mensen die zo taalvaardig zijn als zij. Zes jaar heeft de verloving al met al geduurd en in die tussentijd is mijn vader keurig afgestudeerd als elektrotechnisch ingenieur uit Delft. Pas toen hij een nette betrekking had gekregen bij Philips in Hilversum kon er getrouwd worden en betrok het prille stel een duplexwoning. Na drie jaar werd Michiel geboren en weer drie jaar later volgde ik. Na ruim vijf jaar nog een dochter, Martine. Inmiddels was het gezin van Hilversum naar Eemnes verhuisd naar nieuwbouwhuizen die speciaal voor Philips-medewerkers werden gebouwd. Wat een bedrijf.

 

De kinderen gingen naar school, groeiden op en kwamen allemaal redelijk goed terecht. Uiteraard niet helemaal zonder kleerscheuren, maar dat hoort erbij.

 

Toen de kinderen zo’n beetje het huis uit waren werden jullie weer enigszins op jezelf teruggeworpen (het gezin woonde inmiddels lang en breed in Baarn). Ik moet zeggen: dat hebben jullie goed gedaan. Allereerst ging Ma de studie oppakken waar ze in haar jeugd nooit aan toegekomen is. Niet dat ze op haar 18e destijds theologie had willen studeren, maar zo na haar 55ste leek het iets passends om te doen. En misschien wist je eerder gewoon niet wat je worden wilde? Hoe dan ook, het leverde haar  een heel nieuw leven op in en rond Amsterdam waarbij zij eindelijk de erkenning kreeg waar het vroeger misschien wel eens aan ontbrak Jammer dat je nooit meer de stap hebt kunnen zetten naar een betaalde pastorale functie, maar volgens mij heb je in de jaren daarna je ei behoorlijk kwijt gekund in de redactie van de Paasdienst. Daar kwam in ieder geval je schrijftalent zeer goed van pas.

 

En ook Pa heeft na zijn pensionering bepaald niet stilgezeten. Waar hij vroeger toch vooral zijn energie in zijn werk stopte, ging hij zich ineens spiritueel verdiepen. En zich met zijn kinderen bezighouden. Dat was wel even wennen. Belde hij ineens op of ik zin had om een strandwandeling te maken. Gingen we het over van alles en nog wat hebben.

Gelukkig stopte hij niet al zijn energie in de kinderen. Zijn spirituele ontwikkeling wierp zijn vruchten af en met zijn alternatieve diensten heeft hij denk ik heel veel mensen vreugde geschonken. Ook gaf het hem wat te doen op vakantie. Ineens moest elke kerk, elk kruis en elk glas-in-loodraam gefotografeerd worden, want je wist maar nooit of het nog eens van pas zou komen als dia bij een of ander thema in een of andere dienst.

 

Vlak na jullie 40-jarig huwelijk kwam de camper in jullie leven. Daar hebben jullie een aantal jaren flink van kunnen genieten en er nogal wat tochten langs de Europese kustlijn mee gemaakt. Zo ongeveer – met onderbrekingen – van de Noordkaap tot het zuidelijkste puntje van Spanje. Wel ging er steeds meer luxe mee op reis. Eerst kwam er een mobiele telefoon. Toen een grotere camper met twee ruime slaapplekken. Vervolgens ging de laptop mee op reis met allemaal mooie films erop en konden jullie zelfs uitgebreide reisverhalen via de mail versturen. Maar het hoogtepunt vond ik toch wel dat Pa op zijn oude dag nog leerde sms-en en het zelfs presteerde om al zijn kinderen via de computer hetzelfde sms-bericht te sturen.

 

Misschien heeft jullie huwelijk daarom wel zo lang geduurd: omdat jullie steeds nieuwe dingen zijn gaan ondernemen. Niet stil zijn gaan zitten in jullie huis en wachten tot de kinderen langs kwamen, maar echt een nieuwe invulling aan jullie leven gegeven. En vrienden gemaakt, want ik zie hier toch heel wat mensen zitten die vroeger toen wij nog thuis woonden niet over de vloer kwamen.

 

Het is wonderlijk om jullie ouder te zien worden. Ik zie Pa steeds meer op zijn vader lijken. Van Ma kan ik helaas niet hetzelfde zeggen, want ik heb haar moeder nooit gekend. Maar als ik in de spiegel kijk, zie ik jullie beiden. Ik zie die man met zijn grote talent om dingen over het voetlicht te brengen. Om een zaal te beroeren met een paar zorgvuldig gekozen woorden, beelden, liederen. Maar ook de man die zich soms onttrekt aan het gezinsleven om boven op zijn kamertje van alles uit te broeden. De man die niets liever doet dan kantoortje spelen.

Ik zie ook die vrouw die zich blijft verontwaardigen over al het onrecht in de wereld. Die boosheid tot een positieve eigenschap heeft getransformeerd. De vrouw die altijd nieuwsgierig is en zich in nieuwe dingen verdiept. De vrouw die de Mattheus-passion gezongen heeft met heel haar hart en nu nog tot tranen toe geroerd kan worden door de Nederlanse vertaling van Jan Rot. De vrouw die als de nood aan de man komt het vliegtuig naar Amerika neemt om zich bij haar broer te voegen. 

 

Ik lijk op jullie. Maar niet in alle opzichten. Ik ben een heel stuk conservatiever en verbaas me geregeld over allerlei moderne fratsen in jullie huishouden. Een ….kookplaat ( ik weet niet eens hoe die heet, zo modern is hij). Het nieuwste model Senseo-apparaat. Voorgesneden blokjes kaas uit een zakje. Een breedbeeld-televisie. Voorgeprogrammeerde looptelefoons met huiscentrale. (Als je de een aan de lijn krijgt en je moet de ander hebben word je met zo’n heel modern bliepje doorverbonden…). Zakjes thee om één kopje mee te zetten (Ik drink het liefste nog steeds thee uit een pot).

 

Jullie zijn moderne mensen. Dat uit zich niet alleen in de hoeveelheid technische nieuwigheidjes in jullie huishouden, maar vooral ook in de manier waarop jullie in het leven staan. Bij de tijd, politiek en wat nieuws betreft up-to-date, altijd zicht op de laatste films. Maar vooral ook belangstellend, warm en niet oordelend naar jullie kinderen en partners toe. Die zijn namelijk geen van allen getrouwd en gaan jullie vijftigjarig huwelijk dus nooit meer evenaren.  

 

Ze zeggen wel eens dat kinderen hun ouders kiezen. Ik ga me steeds meer beseffen dat ik goed gekozen heb en dat ik bof met zo’n ouderpaar als jullie.

En ik denk dat ik namens alle mensen hier spreek als ik zeg: Ik hoop dat jullie nog lang mogen leven en lang met elkaar getrouwd mogen zijn!

 

Toost….

 

terug naar overzicht